ART MASAZA u javnom prostoru, Mikser festival 2016

Vizuelna umetnica Gabriela Vasić je izvela 10. i 11. juna 2016.god. u okviru Festivala Mikser, u Savamali, performans na ulici “Art.Massage” tokom kojeg je demonstrirala tehnike energo-maserske terapije oblikovanja tela i oslobađanja od stresa i napetosti. Zahvaljujući svojim veštinama u domenu kulture tela, koje je autorka godinama razvijala i samostalno učila, koristeći tehnike terapijske masaže, aukpresuru, relaks, bioenergiju, i jogu, autorka je svoj višedecenijski hobi pretvorila u svoj samostalni posao i danas uspeva da od svog znanja preživlo u ovom vremenu marginalizacije kulture i umetnosti.

Performans Gabriele Vasić, kao gostujući program Mikser festivala, je izvođen u “kavez sceni” u Ulici braće Krsmanovića u trajanju od 8h u kontinuitetu prvog I 4h u kontinuitetu, drugog dana. Cilj ove akcije je osvajanje nove unutrašnje slobode i kontakta sa samim sobom, uz istovremeno uvođenje neumetničke prakse oblikovanja ljudi u polje umetnosti i integracija ličnih iskustava i veština u radu sa ljudima.

Gabriela Vasić tokom performansa, kao i svi ulični artisti, sakupljala je donacije, koje je namenila za sufinansiranje edukativnog programa Umetnički menadžment, koji je bio planiran od 17. juna do 2. jula u Parobrodu.

Gradski sekretarijat za kulturu Beograda podržao je na godišnjem konkursu projekat “Umetnički menadžment” sa 100.000 dinara, ali sredstva u momentu realizacije projekta nisu bila još nisu uplaćena, a od autora se očekivalo da program bude realizovan blagovremeno.

Gabriela Vasić performansom “Art.Massage” (auto)ironizuje položaj i instituciju umetnika – kulturnog preduzetnika u društvu koje marginalizuje kulturu, umetnost, nauku i obrazovanje. U tom smislu, njen performans ima politički karakter i dimenziju društvene kritike. Kroz sistem donacija za umetnički rad i učešće javnosti u sufinansiranju projekata namenjenih poboljšanju profesionalnog položaja mladih umetnika, Gabriela Vasić referiše na problematične javne konkurse državnih institucija kojima se neaužurno i neadekvatno sufinansiraju umetnički ili edukativni projekti, a umetnici prevode na rang projekt menadžera i producenata u kulturi, u kojoj su sami umetnici, iako u prekarnom položaju, investitori u službi javnosti.

Autorka ulažući svoje vreme, nematerijalni rad, znanje, veštine, iskustvo i socijalni kapital, zalaže se za profesionalnost i daje dobar primer prakse javnosti. Samoeksploatacija u koju stavlja sebe kao nezavisnu kulturnu radnicu predstavlja odgovor na neprofesionalizam i neodgovornost javnih institucija  i sistema koji ne vidi kulturu i kulturne delatnike kao resurs, niti rade na razvoju strategije za poboljšanje položaja kulture generalno, ne razvijaju publiku, ni umetničko tržište, minimalno ulažu u kulturnu produkciju, programe za edukacije dece i mladih, nauku, preduzetništvo i budućnost Srbije.

Prema rečima autorke, “Art.massage” je kao forma vizuelnog performansa polje u kojem je moguće registrovati spoljašnju transformaciju osoba koje su dobile tretman, ali i polje intuitivnog prostora interakcije dvoje ljudi, koja je nedeljiva za publiku. Performans je dobio naziv prema tehnici koju je Gabriela Vasić osmislila i upražnjava u funkciji maserskog terapeuta.

Kavez u kojem se izvodi performans je istovremeno poslužio kao i oglasni prostor za preduzetničke aktivnosti u polju neformalne edukacije i masaže koje izvodi Gabriela Vasić.

JAVNI RADOVI/PUBLIC WORKS

JAVNI RADOVI/PUBLIC WORKS

ENGLISH TEXT IS BELOW SERBIAN

Work in progress, public space performance, photography, artistic activism / August 2011, Belgrade

Autor/Author: Gabriela Vasić

Foto kredit/Photo credit: Aleksandrija Ajduković

Gabriela Vasic, Public Works, Government building, 2011


PHOTO GALLERY


Javni radovi je work in progress, performativna, gerilska akcija zauzimanja javnog prostora ispred markantnih javnih institucija (Sud, Vlada, Narodna banka, Sekretarijat za kulturu, Skupstina grada …) u centru srpske prestonice, u toku koje umetnica vrši radnju (simulacije) pletanja. Istovremeno, vršeći prestup (fotografijsanje javnih institucija bez dozvole), umetnica proverava stepen pristupačnosti institucija u odnosu na interese građanima, s ciljem da se u javnosti pokrene debata  o funkcionalnosti i autoritetu  tzv. demokratskih institucija, kojima rukovode partijski postavljeni funkcioneri, bez stručnih kompetencija i referenci. Postavljajući sebe ispred institucija, umetnica provocira dijalog sa javnošću i, javnim  institucijama, provocirajući rad njenih službi zaštite i nadzora (policija, vojska, obezbeđenje, kamere), sa namerom da poremeti nedodirljivost i netransparentnost kojom se pozicionira autoritet vlasti u Srbiji.

Identifikujući simulaciju pletenja sa političkim funkcijama unutar /ispred institucija sistema (fotelja –pozicija moći,  pletenje – upravljanje sudbinom naroda), umetnica zapravo kritikuje partijizovanu javnu sferu u kojoj su partijski službenici birani na osnovu svoje političke podobnosti, a ne na osnovu odgovornosti zasnovane na autoritetu stručnosti. Nije tajna da su Ministri postavljeni na rukovodeće pozicije da upravljaju državnim resursama neodgovarajuće stručnosti: Dr ortoped – Ministar Ekologije, Rudarstva i Prostornog planiranja, npr). Tako su omogućeni idealni uslovi za uspostavljanje partokratije (legalizovana korupcija, kriminal i nepotizam).

Odevena u plavu (simuliranu) radničku uniformu, u simuliranoj fotelji (ribolovačka stolica), autorka se identifikuje sa ženama radnicama koje su ili ostale bez posla (kao tehnološki višak) ili su nezaposlene (usled marginalizacije i neobrazovanosti). Značaj ovoga je da se simulacijom tradicionalne ženske radnje, pletenja, je akt pasivnog otpora žena u nepovoljnom položaju u tranzicionom srpskom društvu.

Žene u srpskom društvu doživljavaju kontinuiranu degradaciju životnog standard, praćenih padom I kolapsom insitucija društvene brige. Povlačeći se u sferu privatnosti, preuzele su na sebe ulogu socijalne brige o porodici. Postavljajući  sebe kao ženu umetnicu ispred javnih institucija, Gabriela Vasić govori u ime potlačenih i nevidljivih žena koje nisu povezane sa autoritetima vlasti, estradom i medijima. (izolovanost, nepopularnost, nevidljivost).

Izvrćući privatno (pletenje) i preplićući ga (identifikujući ga) sa javnim (institucije u kojima političari povlače “niti sudbine” za narod), Vasić ironizira i svoju ulogu radnika u kulturi i umetnika, koju svodi na „narodnu radinost“ ili hobi aktivnost (nevidljivi umetnički projekti bez generalne javnosti). Izlazeći u javni prostor sa svojim umetničkim radom „Javni radovi“, koji Vasić izjednačava sa privatnošću pletenja, autorka  stiče mogućnost za publicitet izvan umetničkih krugova (uobičajene publike), sa željiom da uspostavi dijalog sa građanima i pokrene pitanja u interesu javnosti (npr. pitanja budgeta za obrazovanje, kulturu, nauku, poljoprivredu …) o kojima se odlučuje unutar targetiranih insitucija.


Gabriela Vasić, avgust 2011-februar 2012.

ENGLISH TEXT

Public works is a work in progress, performative, guerrilla action of occupying public space in front of important public institutions (the Court, the Government, the National Bank, Department for Culture, City Assembly …) in the center of the Serbian capital, during which the artist performs (simulates) action of knitting. Committing an offense (photographing public institutions without a permit), the artist checks the degree of accessibility of institutions in relation to the interests of citizens. In order to initiate a public debate about the function and authority of the so-called democratic institutions that are managed by appointed party officials, with professional competence and references. By putting herself in front of the institution, the artist intends to initiate a dialogue with the public and public institutions, provoking work of its monitoring and protection services (police, military, security, cameras), with the intent to disrupt the intangibility and lack of transparency which position the authority of the Serbian authorities.
By identifying the simulation of knitting with the political functions of inside / outside the institutions of the system (position of power-chair, knitting – control the destiny of the people), the artist actually criticizes public sphere in which party officials are elected on the basis of their political suitability, not on the basis of liability based on authority expertise. It’s not a secret that Ministries placed in institutions that manage public resources have no professional commpetence in the sphere they are leading: orthopedic surgeon Dr – Minister of Ecology, Mining and Spatial Planning, for example). This provides ideal conditions for establishment of partocracy (legalized corruption, crime and nepotism).
Dressed in blue (simulated) working uniform, in a simulated chair (chair fishing), the author identifies with the women without power, workers who are jobless (as redundant) or unemployed (due to marginalization and lack of education). The significance of this is that the simulation of traditional women’s activities, knitting, is an act of passive resistance towards unfavorable women position in transitional Serbian society. Women in Serbian society experience continuous degradation of living standards, which are marked by decline and collapse of social care institutions. Retreating into the private sphere, they overtook the role of social care for their families.  As for the position of women artists within the art system are not associated with government authorities or showbiz and media, identifying the status of contemporary art and cultural production (isolation, unpopularity, invisibility).

Twisting privately (knitting) and interweaving it (identifying it) with the public (institutions in which politicians pull “or destiny” for the people), Vasic ironies her role in the culture of workers and artists, which boils down to “National Handicraft” or hobby activity (invisible art projects without  general public). Heading out into the public space with their art work, “Public Works”, which equates Vasić the privacy of knitting, the author gained the possibility of publicity outside art circles, with aim to establish a dialogue with citizens and raise issues of public interest (eg, budget issues education, culture, science, agriculture …) about which is decided inside targeted institutions.

Gabriela Vasic, August 2011 – February 2012