ART MASAZA u javnom prostoru, Mikser festival 2016

Vizuelna umetnica Gabriela Vasić je izvela 10. i 11. juna 2016.god. u okviru Festivala Mikser, u Savamali, performans na ulici “Art.Massage” tokom kojeg je demonstrirala tehnike energo-maserske terapije oblikovanja tela i oslobađanja od stresa i napetosti. Zahvaljujući svojim veštinama u domenu kulture tela, koje je autorka godinama razvijala i samostalno učila, koristeći tehnike terapijske masaže, aukpresuru, relaks, bioenergiju, i jogu, autorka je svoj višedecenijski hobi pretvorila u svoj samostalni posao i danas uspeva da od svog znanja preživlo u ovom vremenu marginalizacije kulture i umetnosti.

Performans Gabriele Vasić, kao gostujući program Mikser festivala, je izvođen u “kavez sceni” u Ulici braće Krsmanovića u trajanju od 8h u kontinuitetu prvog I 4h u kontinuitetu, drugog dana. Cilj ove akcije je osvajanje nove unutrašnje slobode i kontakta sa samim sobom, uz istovremeno uvođenje neumetničke prakse oblikovanja ljudi u polje umetnosti i integracija ličnih iskustava i veština u radu sa ljudima.

Gabriela Vasić tokom performansa, kao i svi ulični artisti, sakupljala je donacije, koje je namenila za sufinansiranje edukativnog programa Umetnički menadžment, koji je bio planiran od 17. juna do 2. jula u Parobrodu.

Gradski sekretarijat za kulturu Beograda podržao je na godišnjem konkursu projekat “Umetnički menadžment” sa 100.000 dinara, ali sredstva u momentu realizacije projekta nisu bila još nisu uplaćena, a od autora se očekivalo da program bude realizovan blagovremeno.

Gabriela Vasić performansom “Art.Massage” (auto)ironizuje položaj i instituciju umetnika – kulturnog preduzetnika u društvu koje marginalizuje kulturu, umetnost, nauku i obrazovanje. U tom smislu, njen performans ima politički karakter i dimenziju društvene kritike. Kroz sistem donacija za umetnički rad i učešće javnosti u sufinansiranju projekata namenjenih poboljšanju profesionalnog položaja mladih umetnika, Gabriela Vasić referiše na problematične javne konkurse državnih institucija kojima se neaužurno i neadekvatno sufinansiraju umetnički ili edukativni projekti, a umetnici prevode na rang projekt menadžera i producenata u kulturi, u kojoj su sami umetnici, iako u prekarnom položaju, investitori u službi javnosti.

Autorka ulažući svoje vreme, nematerijalni rad, znanje, veštine, iskustvo i socijalni kapital, zalaže se za profesionalnost i daje dobar primer prakse javnosti. Samoeksploatacija u koju stavlja sebe kao nezavisnu kulturnu radnicu predstavlja odgovor na neprofesionalizam i neodgovornost javnih institucija  i sistema koji ne vidi kulturu i kulturne delatnike kao resurs, niti rade na razvoju strategije za poboljšanje položaja kulture generalno, ne razvijaju publiku, ni umetničko tržište, minimalno ulažu u kulturnu produkciju, programe za edukacije dece i mladih, nauku, preduzetništvo i budućnost Srbije.

Prema rečima autorke, “Art.massage” je kao forma vizuelnog performansa polje u kojem je moguće registrovati spoljašnju transformaciju osoba koje su dobile tretman, ali i polje intuitivnog prostora interakcije dvoje ljudi, koja je nedeljiva za publiku. Performans je dobio naziv prema tehnici koju je Gabriela Vasić osmislila i upražnjava u funkciji maserskog terapeuta.

Kavez u kojem se izvodi performans je istovremeno poslužio kao i oglasni prostor za preduzetničke aktivnosti u polju neformalne edukacije i masaže koje izvodi Gabriela Vasić.

Kako sam postala edukator mladih umetnika

Kao dugogodišnji vizuelni umetnik u statusu samostalnog umetnika, član ULUS-a i još nekoliko umetničkih udruženja, bavila sam se edukacijom dece i omladine, u saradnji sa nekoliko najznačajnijih kulturnih ustanova u Beogradu, još od 1993. godine. ili samostalno od 1996. god. U jednom periodu sam uspešno vodila školu”Linija”, za pripremu mladih talenata koji su želeli da upišu umetničke škole i fakultete, koju sam sama pokrenula. Neki od mojih polaznika su neki danas poznati mladi umetnici i hvale se time da sve što su naučili o crtanju, slikanju i likovnom mišljenju, mogu da zahvale meni. Imala sam uspeha da kod nekog ko nikad nije pre toga se bavio crtanjem i slikanjem, razvijem strast i veštine crtanja i slikanja i da ih za kratko vreme osposobim da se upišu željeni umetnički fakultet. Postoji moja bivša studentkinja, Branka Tintor, koja je bukvalno u jednom danu procrtala i doživela revoluciju, kao retko ko. Prošla je za jedan dan ono što mnogi ne iskuse mesecima ili godinama. Danas je Branka konzervator u Christi-ju u New York-u. Takođe, bilo je i onih koji su se godinama pre nego što su mene upoznali išli na pripreme kod nekih drugih profesora i nisu imali uspeha na prijemnom. Neki od njih su se spremali za smer koji ne odgovara njihovom senzibilitetu, ili nisu dobili adekvatnu stručnu podršku, informacije i znanje koje bi primenili na prijemnom ispitu. Jedna devojka je želela da upiše scenografiju a njeni crteži nisu ni približno ukazivali na osećaj za trodimenzionalni prostor. Dobila je savet da upiše tekstil i onda smo pripreme usmerili ka tome i nakon tri meseca je upisala Fakultet primenjenih umetnosti, odsek tekstil. Jedna danas uspešna i poznata mlada umetnica, Marina Marković, došla je iz Škole za dizajn i imala je tipično “dizanerski” crtež a htela je da upiše slikarstvo na Fakultetu likovnih umetnosti i bezuspešno pokušavala dve, tri godine pre toga. Za nekoliko meseci priprema kod mene, njen crtež je bio sve manje dizajnerski a sve više likovnjački. Iste godine je upisala slikarstvo na FLU! Bilo je tu raznih slučajeva. Za mene je to jedan divan period i iskustvo. Imala sam i iskustvo predavača u okviru privatne Akademije lepih umetnosti ali sam to ubrzo napustila jer ta ustanova u tom momentu nije odgovarala mojih profesionalnim kriterijumima. Čak sam dobila i kritike zašto dajem domaće zadatke studentima. Plan i program koji je bio dogovoren sa tadašnjim profesorom, nije se poštovao i studentima je bilo povlađivano i dozvoljavano sve. Valjda je dekan smatrao da je bitno da studenti budu uljuljkani, kad su već platili školarinu, a ne mora baš nešto posebno ni da nauče!?

Zvanična video reklama za projekat Umetnički trenbing 2015. koju su mladi od 14 do 19. god, kao polaznici kursa Medijska radionica letos napravili u saradnji sa umetnicima:

Elem, kao neko ko je prvo bio voditelj kreativnih radionica za decu od 3 do 7 god, u okviru programa Školigrice, pri Centru za kulturu Stari grad, pa voditelj raznih drugih interdisciplinarnih radionica, stekla sam razne veštine, fleksibilnost, kreativno mišljenje i brzinu u osmišljavanju i vođenju interaktivnih programa i verujem da je to iskustvo obojilo i moju kasniju participativnu umetničku praksu. Takođe razvila sam veštine umetničke metodologije i pedagogije, koje danas primenjujem u radu sa mladim umetnicima u okviru programa neformalne edukacije UMETNIČKI TRENING koji organizujem, sada kao gostujući program u Ustanovi kulture Parobrod, koja je pravni naslednik nekadašnjeg Centra za kulturu Stari grad. Programi koje sam razvila u poslednjih nekoliko godina, imaju dve grane i tiču se hobi i profesionalne edukacije. Kao hobi programe vodim kurseve koji su poznatiji pod nazivom Kreativan dizajn, koji su kreirani u duhu DIY filozofije, redizajna i reciklaže (recycle and upcycle) i oni su namenjeni mladima od 14 do 19 god. Za skoro sve projekte za mlade dobijam podršku Grada Beograda za realizaciju ovih programa koji se odvijaju u toku letnjeg i zimskog raspusta i koji besplatni su za mlade. Drugi hobi programi koje sam dizajnirala su bili namenjeni ostalim grupama građana koje zanima dekorativna umetnost i oni su komercijalnog karaktera s tim da sam ohrabrivala decu  od 7 do 13 god. da uz roditelje ili bake dođu i besplatno dobiju edukaciju. To sam zvala “Krativno druženje!”. To su bili programi za izradu nakita, dekupaž, stari zanati i sl. Oni su proistekli iz programa Kreativan dizajn i odvijali su se u okviru programa KODSTUDIO. Danas sam fokusirana na programe podrške mladim umetnicima, onima koji već studiraju, ili su završili studije umetnosti, ili pak, bez zvaničnog obrazovanja žele da se profesionalno bave vizuelnim umetnostima i da se intergrišu na tržište rada i umetničko tržište, samozaposle se i žive od svog umetničkog rada.

Kurs Modnog dizajnaarhifska fotografija sa kursa Modnog dizajna 2013.

Budući da sam bila u prilici da radim i kao likovni urednik i kustos, prvo pri Centru za kulturu Grocka, pa u okviru Galerije ALT koju sam sama pokrenula, kao poseban program Udruženja građana KOD, čiji sam osnivač i Direktor od 2006,. organizovala sam godišnje i specijalne konkurse za galerijske programe koje sam vodila. Do sada sam realizovala preko 40 samostalnih izložbi mladih umetnika, preko 40 izložbi dizajna i rukotvorina i na desetine grupnih izložbi vizuelne umetnosti. Do mene su dospevale umetničke prijave, biografije, umetničke izjave i portfolio sa radovima. Mogu da kažem da je ovo iskustvo za mene vrlo značajno jer sam i sama uvidela neke svoje nedostatke, ali sam zahvaljujući tome usmerila svoju energiju ka usavršavanju sopstvene umetničke reprezentacije. U tome mi je dosta pomoglo i iskustvo na konkursima kao umetnik, a pre svega iskustvo kustosa i nekog ko je bio u susretu sa umetnicima i pisao likovne kritike za umetnike čije sam izložbe organizovala i kurirala. Većinom ta umetnička reprezentacija nije bila profesionalna, mnogi su bili odbijeni i nisu dobili izložbu, iako je njihov umetnički rad imao potencijal. Čak sam osmišljavala program gde bi učestvovalo dvoje ili više autora, da bi oni stekli iskustvo izlaganja. Gledala sam šta je najbolje iz njihove produkcije. Moji konkursi su za razliku od ostalih po javnim institucijama, uvek bili tematski. Posle nekog vremena, odlučila da formiram program podrške mladim umetnicima koji žele da uspeju u umetničkoj karijeri i da uspešno plasiraju svoj umetnički rad ili proizvod, jer sam uvidela sam simptome i nedostatke zvaničnog školovanja na umetničkim školama i fakultetima. U krajnjoj liniji, retko ko ko je zaposlen na nekoj zvaničnoj umetničkoj visokoškolskoj ustanovi, u mogućnosti je da obuči mlade umetnike za sve ono što ih čeka kad završe školovanje. Programi koji su uvedeni za potrebe umetničkog marketinga su retki i ne prate aktuelne trendove u društvenim medijima, koji se stalno menjaju. Zahvaljujući svojoj dodatnoj edukaciji koju sam prošla na raznim kursevima koji su se organizovali za predstavnike civilnog društva, kreirala sam platformu za profesionalnu podršku mladim umetnicima pri samozapošljavanju kao stručnjaka u oblasti vizuelnih umetnosti, Umetnički trening. I sama kao umetnik, neko vreme sam imala problema da shvatim kako funkcioniše umetnički sistem i šta je sve potrebno da bi se uspešno apliciralo na javnim konkrsima i da bi se dobila podrška za samostalnu izložbu. Svest o permanentnom obrazovanju, naročito u doba novih tehnologija i društvenih mreža, jako je bitna kao i da pratite savremene trendove u svim oblastima vizuelne kulture i menadžmenta. Obuku iz marketinga nisam nikad imala i mogu reći da i dan danas sama učim, uz nove aplikacije i razne alate do kojih dođem, sakupljajući znanja po internet portalima. Ali deo iskustva koji sam interisala i u svoj lični umetnički PR, dolazi iz domena pisanja likovnih kritika za druge umetnike. Ako želite da budete uspešni kao umetnik ili dizajner, nije dovoljno da imate diplomu nekog zvaničnog umetničkog fakulteta. To je tek početak! Na fakultetu vas ne uče šta je to umetnički PR, marketing za umetnika i brendiranje. A projektni marketing je nešto bez čega ne možete da da dobijete samostalnu izložbu niti sredstva za njenu produkciju. Ne uče vas ni kako da predstavite ni da artikulišete svoj umetnički rad. Prosto, ni nemate od koga da to naučite, jer većinom svi ti profesori dolaze iz jednog drugog vremena, vremena pre društvenih mreža i novih tehnologija. Sve to morate sami, uz dodatno, neformalno obrazovanje. Drugi nedostatak zvaničnih umetničkih škola visokog obrazovanja je to što se ne razvija odnos prema sopstvenoj umetničkoj produkciji i praksi. Osim što se ne neguje kritičko mišljenje, ne razvija se ni svest o kontekstu u kojem se stvara delo savremene umetnosti, jer su umetničko obrazovanje koncipirano kao zanatsko tehničko obrazovanje, u okviru koga nema mnogo prostora za promišljanje i verbalno ili tekstualno artikulisanje umetničke prakse. Danas je umetnička izjava ili “stejtment” nešto što je nezaobilazan atribut umetničkog dela i umetnikovog marketinga. Mnogi umetnici u našoj sredini nikad ni ne dođu do toga šta je to što je suština njihovog stvaralaštva, a još ređe da to artikulišu na autentičan i komunikativan način. To su neke od veština reprezentacije koje se uče i razvijaju u toku kurseva na Umetničkom treningu.

Danas program Umetnički trening 2015 nudi dopunu zvaničnom umetničkom obrazovanju u Srbiji, kroz specijalističke kurseve profesionalnog usavršavanja i obuke za sve mlade od 17 do 30 godina koji žele da imaju uspešnu umetničku karijeru! Kome je program namenjen, i kako da Pronađete svoje mesto u svetu umetnosti,možete saznati ovde! Kako da se prijavite na konkurs, pogledajte ovde!! Da saznate zašto je važno da upišete jedan od željenih kurseva, pročitajte na ovom linku!

Zvaničan sajt za neformalnu edukaciju i projekat UMETNIČKI TRENING 2015 je www.artedu.info

Sve koje interesuje moje umetničko stvaralaštvo, mogu da pogledaju moj sajt!

Sve koje zanima da pročitaju više o umetničkim kritikama koje sam radila i o čemu pišem u slobodno vreme, mogu da pogledaju ovde:

https://galleryalt.wordpress.com

https://recooking.wordpress.com

https://onlinebambi.wordpress.com

Sve koji podržavaju moj rad i stvaralaštvo mladih, molim da podele ovaj post!  Vidimo se uskoro na kursevima Modni dizajnGrafička kulturaVizuelna umetnostMedijska pismenost! HVALA

JAVNI RADOVI/PUBLIC WORKS

JAVNI RADOVI/PUBLIC WORKS

ENGLISH TEXT IS BELOW SERBIAN

Work in progress, public space performance, photography, artistic activism / August 2011, Belgrade

Autor/Author: Gabriela Vasić

Foto kredit/Photo credit: Aleksandrija Ajduković

Gabriela Vasic, Public Works, Government building, 2011


PHOTO GALLERY


Javni radovi je work in progress, performativna, gerilska akcija zauzimanja javnog prostora ispred markantnih javnih institucija (Sud, Vlada, Narodna banka, Sekretarijat za kulturu, Skupstina grada …) u centru srpske prestonice, u toku koje umetnica vrši radnju (simulacije) pletanja. Istovremeno, vršeći prestup (fotografijsanje javnih institucija bez dozvole), umetnica proverava stepen pristupačnosti institucija u odnosu na interese građanima, s ciljem da se u javnosti pokrene debata  o funkcionalnosti i autoritetu  tzv. demokratskih institucija, kojima rukovode partijski postavljeni funkcioneri, bez stručnih kompetencija i referenci. Postavljajući sebe ispred institucija, umetnica provocira dijalog sa javnošću i, javnim  institucijama, provocirajući rad njenih službi zaštite i nadzora (policija, vojska, obezbeđenje, kamere), sa namerom da poremeti nedodirljivost i netransparentnost kojom se pozicionira autoritet vlasti u Srbiji.

Identifikujući simulaciju pletenja sa političkim funkcijama unutar /ispred institucija sistema (fotelja –pozicija moći,  pletenje – upravljanje sudbinom naroda), umetnica zapravo kritikuje partijizovanu javnu sferu u kojoj su partijski službenici birani na osnovu svoje političke podobnosti, a ne na osnovu odgovornosti zasnovane na autoritetu stručnosti. Nije tajna da su Ministri postavljeni na rukovodeće pozicije da upravljaju državnim resursama neodgovarajuće stručnosti: Dr ortoped – Ministar Ekologije, Rudarstva i Prostornog planiranja, npr). Tako su omogućeni idealni uslovi za uspostavljanje partokratije (legalizovana korupcija, kriminal i nepotizam).

Odevena u plavu (simuliranu) radničku uniformu, u simuliranoj fotelji (ribolovačka stolica), autorka se identifikuje sa ženama radnicama koje su ili ostale bez posla (kao tehnološki višak) ili su nezaposlene (usled marginalizacije i neobrazovanosti). Značaj ovoga je da se simulacijom tradicionalne ženske radnje, pletenja, je akt pasivnog otpora žena u nepovoljnom položaju u tranzicionom srpskom društvu.

Žene u srpskom društvu doživljavaju kontinuiranu degradaciju životnog standard, praćenih padom I kolapsom insitucija društvene brige. Povlačeći se u sferu privatnosti, preuzele su na sebe ulogu socijalne brige o porodici. Postavljajući  sebe kao ženu umetnicu ispred javnih institucija, Gabriela Vasić govori u ime potlačenih i nevidljivih žena koje nisu povezane sa autoritetima vlasti, estradom i medijima. (izolovanost, nepopularnost, nevidljivost).

Izvrćući privatno (pletenje) i preplićući ga (identifikujući ga) sa javnim (institucije u kojima političari povlače “niti sudbine” za narod), Vasić ironizira i svoju ulogu radnika u kulturi i umetnika, koju svodi na „narodnu radinost“ ili hobi aktivnost (nevidljivi umetnički projekti bez generalne javnosti). Izlazeći u javni prostor sa svojim umetničkim radom „Javni radovi“, koji Vasić izjednačava sa privatnošću pletenja, autorka  stiče mogućnost za publicitet izvan umetničkih krugova (uobičajene publike), sa željiom da uspostavi dijalog sa građanima i pokrene pitanja u interesu javnosti (npr. pitanja budgeta za obrazovanje, kulturu, nauku, poljoprivredu …) o kojima se odlučuje unutar targetiranih insitucija.


Gabriela Vasić, avgust 2011-februar 2012.

ENGLISH TEXT

Public works is a work in progress, performative, guerrilla action of occupying public space in front of important public institutions (the Court, the Government, the National Bank, Department for Culture, City Assembly …) in the center of the Serbian capital, during which the artist performs (simulates) action of knitting. Committing an offense (photographing public institutions without a permit), the artist checks the degree of accessibility of institutions in relation to the interests of citizens. In order to initiate a public debate about the function and authority of the so-called democratic institutions that are managed by appointed party officials, with professional competence and references. By putting herself in front of the institution, the artist intends to initiate a dialogue with the public and public institutions, provoking work of its monitoring and protection services (police, military, security, cameras), with the intent to disrupt the intangibility and lack of transparency which position the authority of the Serbian authorities.
By identifying the simulation of knitting with the political functions of inside / outside the institutions of the system (position of power-chair, knitting – control the destiny of the people), the artist actually criticizes public sphere in which party officials are elected on the basis of their political suitability, not on the basis of liability based on authority expertise. It’s not a secret that Ministries placed in institutions that manage public resources have no professional commpetence in the sphere they are leading: orthopedic surgeon Dr – Minister of Ecology, Mining and Spatial Planning, for example). This provides ideal conditions for establishment of partocracy (legalized corruption, crime and nepotism).
Dressed in blue (simulated) working uniform, in a simulated chair (chair fishing), the author identifies with the women without power, workers who are jobless (as redundant) or unemployed (due to marginalization and lack of education). The significance of this is that the simulation of traditional women’s activities, knitting, is an act of passive resistance towards unfavorable women position in transitional Serbian society. Women in Serbian society experience continuous degradation of living standards, which are marked by decline and collapse of social care institutions. Retreating into the private sphere, they overtook the role of social care for their families.  As for the position of women artists within the art system are not associated with government authorities or showbiz and media, identifying the status of contemporary art and cultural production (isolation, unpopularity, invisibility).

Twisting privately (knitting) and interweaving it (identifying it) with the public (institutions in which politicians pull “or destiny” for the people), Vasic ironies her role in the culture of workers and artists, which boils down to “National Handicraft” or hobby activity (invisible art projects without  general public). Heading out into the public space with their art work, “Public Works”, which equates Vasić the privacy of knitting, the author gained the possibility of publicity outside art circles, with aim to establish a dialogue with citizens and raise issues of public interest (eg, budget issues education, culture, science, agriculture …) about which is decided inside targeted institutions.

Gabriela Vasic, August 2011 – February 2012

Greetings from Belgrade

Greetings from Belgrade is a serial of 4 mega postcards done in a  digital graphic technique. The project is designed for public space  and billboards as a subversive quasi touristic project that reveals the vulnarability of the city and its citizens. The project depicts modes of communications in public space, throughout the images of vulnerable groups and other urban transitional phenomena: sub cultural activities, social status (homeless, poverty), black market trading.

The project was not jet realized.

Gallery on Google web albums>

https://picasaweb.google.com/107313607238185536770/GreetingsFromBelgrade#