Recept za uspeh – „Kad porastem biću teniser”/ Recipe for success: “I want to be a tennis player when I grow up”

Samostalna izložba, multidisciplinarni događaj Gabriele Vasić/ Solo show of Gabriela Vasic, multidisciplined event: Recept za uspeh: „Kad porastem biću teniser!“ / Recipe for success: “I want to be a tennis player when I grow up”

Phography, performance, installation

PHOTO GALLERY

ENGLISH text is below Serbian

Autor/Author: Gabriela Vasić

Gost umetnik/guest artist: Bleaks Biofor

Galerija ALT, 5.10.2011. u 20h.

Vlajkovićeva 30, Beograd, 011.3239.557, 060.0227.180

http://galleryalt.wordpress.com/

https://gabrielavasic.wordpress.com/

Izložba je otvorerna do 15.10.2011., radno vreme galerije je pon/pet od 16 do 20h.

Exhibition is opened until 15th of October 2011, working hours of  the gallery mon/frid 16 to 20h

Recept za uspeh: „Kad porastem biću teniser“ je situacionistički foto projekat u procesu (“work in progress”) i deo šireg projekta: “Identiteti mladih u javnom prostoru”, koji se bavi potukulturnim identitetima mladih, tj. modusima identifikacije/samoreprezentacije mladih u javnom prostoru (od 2004. i dalje), sve fotografije u ovom projketu su nastale u period od 2008 -2010.

Ukratko: Serijal fotografija iz ciklusa „Kad porastem biću teniser“ u kojem se bavim praćenjem “Identiteta mladih u javnom prostoru”, nastao u periodu od 2008 -2010, godinu dana pre Novakovog osvajanja titule svetskog šampiona na Vimbldonu. Odluka da se ovakav projekat prikaže u Galeriji ALT koju vodim kao urednik likovnog programa, kustos i umetnički direktor, proistekla iz činjenice da nekoliko državnih galerija kojima je projekat nuđen dve god pre nego je Novak Đoković postao svetski šampion je odbijen, te aktuelnost projekta dobija na značaju u godini koju je obeležio trijumjf našeg tenisera na svetskoj ATP listi. Okolnost kojom je ovaj svetski uspeh sprskog tenisera obeležen je i podeljenost javnosti na “pro” i “contra” Noleta na društvenim onlajn mrežama.

Time preispitivanje fame koju nosi ovakav sportski rezultat je još značajnije u uspostavljanju distanciranog, kritičkog diskursa u srpskom društvu sklonom ekstremima populizma (idolatrija kultnih ličnosti ili kolektivni linč neprijatelja). Centralna nit ovog projekta je arhiviranje « in situ » teniskih aktivnosti i portreta dece i mladih, na neformalnim prostorima igre u urbanim zonama grada Beograda. U momentu kada shvatam da nema kutka u gradu u kojem deca-mladi ne igraju tenis, i to van igrališta i terena za tenis, počinjem da beležim prve fotose (2008). Jedno takvo, improvizovano igralište biće nacrtano na podu galerije i na njemu će gostujući umetnik-pirat Bleaks Biofor izvesti svoj kolektivni „turbo fitness“ performans „Od lopate pravim ribu“ u prostoru galerije, a na otvaranju izložbe.  Ceo događaj se strimuje preko onlajn video kanala Galerije ALT: http://www.ustream.tv/user/galleryalt.

TEKST ZA KATALOG> Recept za uspeh ili dominacija turbo kapitalizma

Nekad elitni Engleski sport, posredstvom medija masovnih komunikacija koji prenose uspehe nacionalnih „super heroja“, dobija globalnu popularnost i omasovljuje se. Prenoseći slavu i uspeh lokalnih teniskih zvezda, mediji posreduju u demokratizaciji i popularizaciji ovog sporta i potstiču kreiranje novih modela identifikacije kod pojedinih pripadnika društva, a posebno kod mladih. Tako mediji posreduju u uspostavljanju novih potkulturnih klišea koji imaju moć da reformulišu identitet pojedinca, menjaju uverenja, htenja i ponašanja grupe. Osim toga, tenis nije više samo sportska igra, već „praktikovanje tenisa“ je u srpskom društvu percepirano kao alatka za promenu ekonomskog i društvenog statusa pojedinca, sa snažnim socio-ekonomskim impaktom. Posebno dejstvo pojedinačnih sportskih uspeha svetskih razmera i slave naših tenisera, poput svetskog šampiona u tenisu, „heroja nacije“ Novaka Đokovića, evidentno je i u promeni percepcije Srbije, tj. imidža naše nacije u medijima. Ali, kako mediji i srpsko društvo koriste uspeh i svetsku slavu našeg tenisera, ozbiljna su pitanja kojima se ovde neću baviti. U fokusu ovog projekta su mladi praktičari tenisa na ulici i drugim improvizovanim neformalnim površinama, zabeleženi pre Đokovićevog osvajanja titule svetskog šampiona.

Trendovi „uspešnosti“ koje lansiraju mediji masovnih komunikacija (radio, televizija, film, novine, internet) se menjaju vremenom, modifikujući postojeće uzore i utičući na stvaranje novih kolektivnih modela identifikacije. “Super starovi” su nekad bili spikeri, glumci, muzičari, fudbaleri, manekeni, političari, vojnici ili mafijaši  … Danas, u Srbiji za većinu mladih, to su definitivno, teniseri! Omasovljavanje teniskih praktikanata, verujem da je moguće registrovati u bilo kom gradu ili selu u Srbiji, od prvih zapaženijih uspeha naših tenisera na svetskim takmičenjima. Sveopštu pomamu za tenisom poslednjih godina u Srbiji i Beogradu vidim kao izraz globalne histerije za uspehom, rukovođene logikom kapitalizma, aksiomom „slava = bogatstvo“, kao i lokalno oprobanog modela uspešnosti, kojim su „mali ljudi“ uspeli da dotaknu „zvezde“, zarade milone i steknu svetsku slavu (Novak).

Stoga, portreti mladih praktikanata tenisa, zabeleženih na ulicama Beograda, nesumnjivo su svedočanstvo nade «malog čoveka» kojom nastoje da se prevaziđu realne ekonomske poteškoće kriznog vremena koje delimo. Lokalno omasovljivanje tenisa predstavlja svesnu ambiciju „malih ljudi“ da dosegnu (ne)moguće – kao izraz legalanog i društveno prihvatljivog načina da „običan“ čovek, relativno mlad ostvari uspeh, slavu, moć. Legitimitet za ovakvu pojavu su naravno mediji masovnih komunikacija, koji posredstvom autoriteta i modela identifikacije, promovišu ovaj sport i re-kreiraju nove matrice identifikacije, koje navodno svima nude jednake šanse za uspeh. „Ako je on, mogu i ja“. Kopiranje modela uspešnosti kao zamena za individualnu avanturu.

Sve fotografije nastaju nenadano, u toku šetnje ili vožnje biciklom, na različitim lokacijama u Beogradu na javnim površinama, na prostoru ulica, platoa, prolaza, na zidu ispred zgrade, na mestima kojima se neformalno praktikuje tenis, na obeleženim, improvizovanim prostorima igre, u toku 2008-10. god. Kada ugledam decu koja igraju tenis na putu ili drugoj igri prilagođenoj javnoj površini, nastojim da uspostavim komunikaciju sa njima, da im objasnim da će se te slike pojaviti na nekoj mojoj izložbi, kako bi ih stimulisala da unesu „ukus slave“ u svoj stav, ili samo registrujem tok i akciju igre na improvizovanom terenu.

Kadriranjem ovih „novih nada“ tenisa u izmeštenom ambijentu, van profesionalnog teniskog terena, na lokalitetima na kojima se ova aktivnost upražnjava, želim da naglasim nesklad između težnji ovih zavedenih mladih ljudi i stvarnosti. Jer, zapravo, za svetski uspeh u bilo kom sportu nije dovoljno samo želeti biti uspešan. Ono što se uglavnom izostavlja iz konteksta priča o uspehu je da za svetski uspeh je potrebna surova disciplina, neverovatna investicije volje, energije i vremena, kao i nesebična podrška porodice (Novakov porodični biznis tim, npr.), i naravno veliki novac, a tako nešto prate i velika odricanja, za šta najčešće „običan“, „mali“ čovek nije spreman! I zapravo, nesklad između ambicija i realnih okolnosti, na koje upućuju ove fotografije, neka su vrsta opomene da su mladi neretko objekt manipulacija okruženja (ambicije roditelja) i medija, iza kojih se kriju nacionalni (politički), komercijalni ili finansijski ciljevi. Verujem da ove fotografije mogu da nas ispune nadom, ali i da opomenu na moguća razočaranja, koja mogu da nastanu usled neostvarenih očekivanja. Zapravo, jedan od ciljeva ovog projekta je da pokrene kritičko preispitivanje sopstvenog identiteta kod mladih, koje je konstruisano desjtvom medijskih slika, kao i da se mapira neodgovornost medija (države) koji indukuju nacionalnu histeriju i „zaraženost“ tenisom.

Budući da sam u poziciji nekog ko svojom fotografskom aktivnošću čini vidljivim aktivnosti portretisanih uličnih igrača tenisa (poput medija koji će ih učiniti na kratko poznatim, dok traje izložbe), pitam se, šta su sve mladi ljudi danas spremni da učine po cenu slave i uspeha, ne bi li promenili svoj socijalni status i da li je to pobeda turbo kapitalističkog okruženja koje vrši psihološki pritisak nad mladima „da se bude uspešan po svaku cenu“ ili je to samo prolazan trend uspešnosti i privremeni kulturni kliše? Pitanje je, koliko na ovaj način konstruisani stereotipi u funkciji zdravog razvoja pojedinca, a koliko su zapravo destruktivni po razvoj mladih ličnosti, ako se slepo primenjuju, kao „recept za uspeh“?

Pošto ulični praktičari tenisa verujem da nemaju kritičku distancu prema dejstvu slika koje proizvode mediji tj. ni prema svom novoskrojenom modelu identifikacije, njihova individualnost je svedena na opšti imenitelj i broj pod kojim je zavedena prikazana fotografija – „Kad porastem biću teniser“ 1,2,3,4,5 i lokaciju: Braće Jerković, Borča, Kotež, Krnjača, Kopitareva gradina … Format fotografija je 50 x 70 cm, u digitalnoj štampi. Sve fotografije su nastale pre Novakovog sticanja slave svetskog teniskog šampiona, osim jedne, koja je nedavno zabeležena moblinim telefonom, i manjeg je formata od ostalih.

Gabriela Vasić Beograd, 2010/11.

ENGLISH TEXT

Recipe for success: “I want to be a tennis player when I grow up”

Photography, performance, installation, video streaming

Recipe for success: ” I want to be a tennis player when I grow up ” is an installation/photo project in the process (“work in progress”) and part of a larger project entitled “The identities of young people in public space”, which deals with sub-cultural identities of young people, i.e. ways that young people identify/represent themselves in public spaces (since 2004 to current). All the photographs in this project were made in the period from 2008 -2010.

In brief:

The selected photographs from “I want to be a tennis player when I grow up” (from the larger project “Youth Identity in Public Space”) were taken from 2008 to 2010 – a year before Novak Djokovic became world tennis champion at Wimbledon. In the years before Djokovic became champion, this exhibition was rejected by several state-run galleries.  Once Djokovic became champion, the idea behind the exhibition took on more importance due to the timeliness of the content so I decided to present it at Gallery ALT, where I serve as curator and art director.  2011 marked the year that this Serbian player triumphed on the world’s ATP rankings – and also the pro/against division of his countrymen at online social networks.

This result brings about an analysis of fame which is even more important in establishing a distanced, critical discourse in a Serbian society which is prone to extremes of populism (idolatry cult of personality or collective lynching enemy).

The central thread of this project is the archiving “in situ” of tennis activities and portraits of children and young people in informal play spaces in the urban area of Belgrade. When I realized that there are no corners in the city where young children do not play tennis, not just playgrounds and tennis courts, I began to shoot my first photos (2008). One such improvised tennis court will be drawn on the floor of the gallery and it will serve as a platform for visiting artist/pirate Bleaks Biofor to perform his collective “turbo fitness” performance “From shovels I make fish” in the gallery during the exhibition opening.

The recipe for success or dominance of turbo capitalism

Thanks to mass media which elevates national successes to super-hero status, the once elitist-only sport of tennis has achieved a critical mass of popularity. Through their portrayal of glory and success, the media has triggered the democratization and popularization of the sport and encourages the creation of new modes of identification with certain members of society, especially youth. So, the media brings about the establishment of new sub-cultural clichés that have the power to reformulate the identity of the individual, changing beliefs, desires and behaviors of the group.

In addition, tennis is not just a sports game; “the practice of tennis” in Serbian society is perceived as a tool with strong socio-economic impact for changing economic and social status of an individual. In particular, the international success and fame of sports figures, such as world tennis champion and “national hero” Novak Djokovic, has caused a change in perceptions towards Serbia, i.e. the nation’s image in the media.  The way that Serbian society utilizes fame and success of sports figures is not something that I want to deal with here, though they are important issues. The focus of this project is to depict young tennis players on the streets and other make shift informal areas which were recorded before Djokovic became the world tennis champion.

The trends of what is considered “success” by mass media (radio, television, film, newspapers, internet) are changing over time, impacting the current trendswhile creating a new model of collective identity.  “Super stars” were once the announcers, actions, musicians, soccer players, models, politicians, soldiers, gangsters… In Serbia today, the super stars of most young people are tennis players! I believe that the popularization of tennis players can register throughout any town or village in Serbia once the success of our players in the world championships resonates.

The all-out frenzy of tennis in Belgrade and Serbia in the recent years can be seen as an example of the global hysteria for success which is guided by the logic of capitalism, the axiom “fame=fortune”, as well as the dream that even underdogs can touch the stars, earn millions and gain worldwide fame (Djokovic).  Therefore, the portraits of young tennis players shot on the streets of Belgrade are a clear testimony of the dreams of underdogs who seek to overcome the real difficulties of a shared economic crisis.

The local popularization of tennis represents a conscious goal of these underdogs to reach the im/possible and the locally/socially acceptable ways that they can go about achieving success, fame and power. The legitimacy of these ambitions, of course, is established by mass media which acts as an authority and creates national identity. The media promotes the sport and recreates a new matrix of identity in which supposedly everyone has an equal chance of achieving success: “If he can, I can, too.” The model of success acts as a substitute for individual ambitions.

All photos were shotspontaneously, such as during a walk or bike ride, from 2008-2010 at various public spaces in Belgrade where youth informally play tennis, such as streets, plateaus, walkways, and outside apartment buildings. When I see children who play tennis on the road or other premises adapted to the game, I try to establish communication with them and explain that the photos will appear in my exhibition. This stimulates them with a “a taste of fame” in their attitude, or at least helps them register the course and action of playing tennis on improvised courts.

Framing these “new hopes” of tennis in the uprooted environment, outside of professional tennis courts, at locations where this activity is practiced, I want to emphasize the discrepancy between the aspirations of these misguided young people and reality. Because, in actuality, if you want to be successful in any sport, it is not enough just to want to be successful.

What is generally left out of the context of a success story is that success requires harsh discipline, an incredible investment of willpower, energy, time, selfless support of the family (Novak family business, for example.), and, of course, a lot of money. Thus, success requires great sacrifices for which most “underdogs” are not ready!  The discrepancy between aspirations and actual circumstances shown in these photographs can serve as some kind of warning: young people usually object to manipulative environments (parental aspirations) and the media – behind which are hidden the national (political), commercial or financial goals.

I believe that these photographs can fill us with hope, but also warn of possible disappointment which may arise due to unfulfilled expectations. In fact, one of the goals of this project is to initiate a critical examination of youth identity as constructed by the influence of media images, as well as to map the irresponsibility of the media (the state) which induces a national hysteria and tennis “contagion”. Being that I am in the position of someone who through photography brings about the visibility of the portrayed street tennis players (such as the media that will make them famous for a short time, during the exhibition), I wonder what all the young people today are willing to do, at cost of fame and success, to change their social status?  Is this a victory for the turbo capitalist environment which puts psychological pressure on young people “to be successful at any cost” – or is it just a fleeting trend of success and temporary cultural cliché? How much do these constructed stereotypes factor into the healthy development of the individual, and how much are they actually destructive to the development of young person’s when applied blindly as a “recipe for success”?

As street players of tennis believe that they have no critical distance from the effects of images produced by the media – nor from its own newly created mode of identity – their individuality is reduced to a common denominator and the number of the displayed images on file – “I want to be a tennis player when I grow up” 1,2,3,4,5 and locations: Brace Jerkovic, Borca, Kotez, Krnjaca, Kopitar’s Fort … The format is 50 x 70 cm on a digital print. All photographs were shot prior to Novak’s acquisition of tennis world champion fame with the exception of one image which was recently recorded with mobile phone and is a smaller size than the others.

Gabriela Vasic

Advertisements

2 thoughts on “Recept za uspeh – „Kad porastem biću teniser”/ Recipe for success: “I want to be a tennis player when I grow up”

  1. veoma inteligentna zapažanja…uopšte postoji ta tendencija upravljanja medija masom na negativan način, tzv. manipulisanja…iako je bolje da idoli budu teniseri, a ne mafijaši ili političari, opet novac sve pokreće i nema istinskih vrednosti…npr. sad je napravljena serija “vojna akademija” u kojoj mi drug ima epizodnu ulogu, inače ne bih ni pogledala…uglavnom, maltene se reklamiraju ljudi bez mozga, koji se raduju i ponosni su svi do jednog, što su im deca primljena na vojnu akademiju, bolje da se obučavaju za rat, nego da budu propaliteti, pošto očigledno nema nikakve alternative…ameri bar prave neke humane bolničke serije o hirurzima uprkos svemu, a mi, samo nam fali da se klinci nalože na vojnu akademiju…to je sledeće, posle tenisa…

    • hvala jelena! 🙂
      kod mene u komsiluku, gde od nedavno zivim, a odakle je i dobar deo ovih fotki, vrlo je zivopisno. naime, letos je komsija 3 dana slavio “odlazak sina u vojsku”, i to ne kao sto je to nekad bilo, po obavezi, nego je to upravo neka vojna akademija za “pitomce” u jednom od najhladnijih gradova u srbiji, somboru! ipak, bicu ironicna, posto sam danas saznala neverovatnu vest, koja je verovatno i gora od onoga sto sam ja cula, a to je da je ova dosovska vlast, mozda jos u vreme djindjica, prodala svo nase gvozdje i celik u bescenje amerima, i istopila tone i tone tenkova, motornih i oklopnih vozila i naoruzanja … a onda su kao ameri kupili yustill za neke bedne pare, ispod cene jedno 100 puta! cak i da prime i obrade tu nesrecnu musku decu, to je cisto samoubistvo nacije, jer mi nemamo naoruzanje, a ja verujem da ga paravojne formacije u srbiji imaju vise od zvanicne vojske! pozz

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s